ABN AMRO

• Met de derde plek in het Duitse vermogensbeheer en de integratie van Hauck Aufhäuser Lampe spreidt de bank haar inkomsten breder over Noordwest-Europa.
• Door de lage kosten-inkomstenratio van 43% blijft een relatief groot deel van de opbrengsten over om de nettowinst te voeden.
• De kernkapitaalratio (eigen vermogen afgezet tegen risicogewogen bezittingen) van 15,9% biedt een ruime buffer voor zowel kredietgroei als winstuitkeringen aan aandeelhouders.

• Het zwaartepunt van de kredietverlening ligt in Nederland, waardoor minder transacties op de binnenlandse woningmarkt direct doorwerken in de groei van de portefeuille.
• De Europese Centrale Bank eist extra kapitaal voor de portefeuille met aflossingsvrije hypotheken, waardoor meer eigen vermogen vastzit en niet vrij inzetbaar is.
• Oplopende personeelskosten door cao-afspraken en de integratie van overnames drukken op de kostenbasis, waardoor de bank het personeelsbestand met 5.200 voltijdsbanen inkrimpt.

Met een provisie-aandeel van 10% blijft de bank achter bij sectorgenoten, maar groei in het Nederlandse en Duitse vermogensbeheer kan dat gat dichten. Een waarneembaar teken van succes is een stijging van de commissiebaten zonder dat de kredietbalans even sterk hoeft mee te groeien. Daarnaast draait dit scenario om het vasthouden van de lage kostenbasis door werkprocessen en klantbediening verder te automatiseren. De kosten-inkomstenratio van 43% ligt al ruim onder de sectormediaan, en bevestiging volgt zodra de winstmarge ook bij lagere rentebaten standhoudt. Als bovendien de Nederlandse economie en woningmarkt stabiel blijven, kan het rendement op het eigen vermogen geleidelijk richting het sectorgemiddelde kruipen.

Omdat ABN AMRO sterk op het Nederlandse renteverschil leunt, wordt dit direct zichtbaar in een aanhoudende krimp van de omzet per aandeel. Daarnaast vormt een economische terugval door geopolitieke spanningen en schommelende energieprijzen een risico voor de kredietportefeuille bij bedrijven en het midden- en kleinbedrijf. Oplopende voorzieningen voor kredietverliezen zijn het eerste signaal dat zakelijke klanten en huishoudens meer moeite krijgen met hun schuldenlast. Als hogere afschrijvingen samenvallen met een verder stijgende schuld-eigenvermogensverhouding boven het niveau van 4,20, komt ook de balansruimte onder druk. Bevestiging van deze neergang volgt wanneer het rendement op het eigen vermogen vanaf 8,5% verder wegzakt en winstuitkeringen aan aandeelhouders opnieuw stagneren.